ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت دویست و شصت و پنجم :
آسمان گرفته هر کجای شهر ناجوری همین تصویر خود را برای مردم به نمایش گذاشته بود. از مهدخت گذشته، قصه به رامدخت می‌رسید که ایستاده کنار پنجره‌ی قدی که پرده‌ی سبز مخملش کنار رفته، به محوطه‌ی خالی کارگاه چشم دوخته بود؛ اما حواسش هیچ به سنگفرش محوطه میان سبزه‌های کوتاه آن که نم باران رنگ تازه‌ای به آن‌ها بخشیده بود، نبود. فکرش حوالی مزدک پرسه می‌زد و آن روی ناشناخته‌اش، شکی که نسبت به
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0دوست دارم بدونم این دوست داشتن بین رامی و رازان تا اخر همینقدر زیاد میمونه...واقعاا سواله..دوست دارم بدونم دوست داشتنشون ته داره یا نه...رازان منو یاده نازنین واسه یاسمین میندازه و رامی منو یاده یاسمین...البته فقط از لحاظ محافظه کار بودن نسبت به همدیگه..