پارت نوزده :


احساس می‌کردم دیگر در سرم جایی برای صدای گریه‌های روشنا نمانده است. چقدر دلم می‌خواهد ساکت شود. همین استرسی که همه مجبور به تحملش بودیم به قدر کافی عذاب‌آور است. گریه‌های روشنا هم این عذاب را چند برابر می‌کند.
حسین خم می‌شود. مشت کوچک نفس را می‌بوسد و از جا بلند می‌شود. بدون اینکه روشنا را نگاه کند، با لحنی که برای همه عادی است و برای من غیرعادی، مخاطب قرارش می‌دهد.
- ایشØ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۲ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۳۲۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • شادان

    0

    واای حال حسین دیدنیه.. فکر نکنم قبول کنه شیرین بمونه

    ۷ روز پیش
  • شادان

    0

    بعید میدونم احسان اومده باشه ..

    ۷ روز پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️