خنا به قلم حنانه بامیری
پارت نود و نهم :
دفتر پانزدهم
چشم که باز کردم، سقفی نمی‌دیدم؛ لکه‌های نور می‌دیدم که می‌آمدند و می‌رفتند. مثل قایق‌هایی بی‌لنگر. صدای آژیر چیزی میان خواب و کابوس بود. بعد بوی الکل، سوزش... فشار.
- دامون خوبی؟
رخشا بالای سرم بود؛ موهایش پریشان، لب‌هایش بی‌رنگ، اما نگاهش... نگاهش دیگر شبیه زن شب‌های قبل نبود. انگار چیزی را همان‌جا کنار خون من دفن کرده بود.
- دامون...
اسمم را که گفت، گوشۀ
لطفا صبر کنید...
