شیاطین مقدس به قلم حدیث افشارمهر

پارت سوم :

-سوالای زیادی توی ذهنته لونا، اما مهم ترین اون ها جواب سوالی که باید بدونی. تو دیگه از سایمون‌ها هستی و باید با قوانین و شرایط زندگی خاندان سایمون‌ها خودت رو وقف بدی!
لبم را تر کردم تا سوالی بپرسم اما حرفم را برید و گفت:
-و توی قانون سایمون ها اولین چیزی که مهمه، اینه که هیچوقت پات رو از جنگل بیرون نذاری!
چشم‌هایم گرد شد سرم را چرخاندم و دهانم را باز کردم:
-چی؟
بی توجه به من ویچلر را هل می‌داد و بی آنکه جوابم را بدهد ادامه داد:
-باور کن توی اون جنگل، هیچی جز مرگ به استقبالت نمیاد!
به خودت نگاهی بنداز، تازه از مرگ و تصادف وحشتناکی که داشتی برگشتی!
اونجا پر از حیونای وحشی، قاتل ها و دشمنایی هستن که در کمین نسل‌مان.
با گیجی به راهرو نگاهی انداختم. دیوارکوب های طلایی راهروی عریض و تاریک را کمی روشنی بخشیده بودند.
توی راهرو عکس افرادی بود که به نظر جد در جد سایمون ها بودن و همانطور که جلو می‌رفتیم از مقدار قدیمی بودن عکس ها کم و کمتر می شد تا اینکه به وسط راهرو رسیدیم و رو به روی در یکی از اتاق ها، پرتره ای بزرگ از عکس پدرخوانده بود.
زیر عکس با خط زیبا به رنگ یخی نوشته بودند "وینتر سایمون" و آن لحظه بود که بلاخره پی به اسم پدرخوانده‌ی ناشناسم بردم!
حس جودی در بابالنگ دراز را داشتم که حتی از هویت پدرخوانده‌ی خودش هم خبر نداشت. حالا که دقت میکنم میبینم پدرخوانده‌ی من هم مثل جودی، قامت بلندی دارد.
مابقی دیوار خالی اما جای ۲ میخ روی دیوار بود، بدون هیچ قاب عکسی!
جلوی در اتاقی پیچید که رو به روی قاب عکس وینتر بود. به در بسته نگاهی انداختم و پرسیدم:
-اینجا کجاست؟
از کنارم گذر کرد و جلوی در ایستاد. دسته‌کلید بزرگی از جیبش بیرون کشید و آن کلیدی که برعکس بقیه روکش صورتی داشت را توی قفل فرو برد و در را باز کرد.
با دیدن اتاق مجلل و بزرگی که پیش چشمم بود، دهانم باز ماند. این خانواده یک اولد مانی به تمام معنا بودند. ثروت و شکوه از این قصر و کاخ می‌بارید.
دستش را به ویلچر گرفت و توی اتاق هولم داد و گفت:
-به اتاق جدیدت خوش اومدی، دختر عزیزم.
ویلچر را هول داد و وارد اتاق شدیم. یک اتاق به شدت جذاب و پرنسسی که انگار برای یک شاهزاده خانم دکور شده بود.
در رو به روی در ورودی، چندین پنجره گذاشته شده بود و دیوار رو به رویی نیم دایره به نظر می رسید. پنجره های تقریبا باریک و بلند شیشه‌ای و پرده های صدفی رنگی که به لطف جمع شدنشان نور اتاق را تصاحب کرده بود.
تخت بزرگ ملکه‌وار دو نفره‌ای که با یک پرده دور تا دورش کمی مخفی شده بود. پر از بالشت های صورتی، طلایی رنگ بود و به نظر برای خواب، مثل یک بهشت به نظر می رسید.
سرم را چرخاندم و به قفسه‌ی پر از عروسک های گران قیمت و چینی نگاه کردم. کلکسیون عروسک های بی نظیر و خاصی بود.
من ۱۷ سالم بود، اما آنقدری بچه نبودم که نیاز به عروسک برای سرگرمی داشته باشم‌.
یک کمد خیلی بزرگ و پهن سفید رنگ که روی دسته های در کمد، با نقاشی طرح های برگ و گل های رنگی کشیده شده بود.
احساس می‌کردم یک پرنسس دیزنی بودم و رویای بچگی‌ام برآورده شده بود. پدر و مادر من ثروتمند بودند اما هیچوقت چنین اتاق بی‌نظیر و رویایی برای من نساخته بودند.
یک پاف تخت بزرگ و پهنی کنار پنجره گذاشته شده بود. من را نزدیک پنجره کرد و از این بالا به نمای بزرگ باغ نگاهی انداختم.
یک باغ بزرگ و چشمگیر بود و درخت های کاج به حدی بلند بودند که بیرون را نمی توانستم به درستی ببینم.
-از الان به بعد اینجا زندگی می کنی لونا.
-چرا باید با شما زندگی کنم؟ من کلی سوال توی ذهنم دارم که برای هیچکدوم هیچ جوابی ندارم.
-می فهمی دختر عزیزم، اما الان نیازه که استراحت کنی.
همان‌طور که ویلچر را به سمت تخت می برد این حرف را به زبان آورد. با اعتراض گفتم:
-اما من...من نمیخوام...
قبل از این که بتوانم چیزی بگویم یکهو از روی ویلچر بلندم کرد و روی تخت خواباندم.