شیاطین مقدس به قلم حدیث افشارمهر

پارت یک :

یک ماه از وقتی که پدرم کشته شده میگذره و حالا نوبت من رسیده که به قتل برسم!
****
زمزمه هایی توی شهر پیچیده، از این که یک گروه قاتل سریالی آدم ها رو توی خونه ی خودشون به قتل می رسونند. آخرین چیزی که به یاد دارم صدای جیغ لاستیک‌ها و دودی که بلند شد بینی‌ام رو سوزوند. ماشین روی زمین چندین بار غلت خورد و بار هر بار ملقی که می زد یک دور کامل از روی صندلی بلند و سرجایم کوبیده می‌شدم تا در آخر ماشین برعکس روی زمین فرود آمد و توی هوا معلق شدم. چشمانم آهسته روی هم افتاد و جاری شدن مایع گرمی روی صورتم احساس کردم.
چندبار آهسته پلک زدم و دنیا تیره و تار بود...از دور پاهای بلند با شلوار تیره و پوتین نزدیکم می شد. کسی که با قدم های آهسته به سمتم می آمد، به هیچ عنوان ترسیده و هول کرده نبود.
همه چیز مثل یک صحنه‌ی خواب یا یک کابوس ترسناک به نظر می‌رسید. پلک های آهسته‌ام هربار که می‌افتاد و باز می شد، او چند قدم به من نزدیک شده بود. در را با ضربه‌ی محکمی باز کرد و بار چشم‌هایم بسته شد. انگار وزنه‌ی سنگینی به آن ها آویزان بود که وقتی می خواستم بزور باز نگهشان دارم تمام زورشان را می زدند تا بسته شود.
بار دیگری که چشم باز کردم، پوتین های مشکی و خاکی شده ام را دیدم که روی زمین کشیده می شدند و شلوار جین اسکینی‌ام پاره و خونی شده بود.
صدای موسیقی آرامی به گوشم می رسید، انگار مشت محکمی توی صورتم خورد و پلک هایم تا انتها باز شدند. اولین چیزی که به چشم دیدم یک ون با صندلیهای چرم مشکی، و راننده‌ای که خونسرد سوت می‎زد و فرمان را چرخاند. هیچی به یاد نداشتم، پیشانی‌ام تیر کشید. دستم را به سرم گرفتم و ناله‌ام به هوا رفت. اون کی بود؟ صدای موسیقی بی کلام که یک کلاسیک آهسته بود روی اعصابم می رفت. انگار یک ریتم مسخره و خنده دار داشت و او همراهش جوری سوت می کشید که انگار شاد ترین آهنگ قرن را گوش می داد.
-من کجام؟
جوری رفتار می کرد که انگار وجود نداشتم. خواستم تکانی بخورم اما انگار بدنم چفت و قفل شده بود. نگاهی به تنم انداختم که مابین دو کمربند مثل یک تار عنکبوت در هم تنیده شده بودم.
انگار مغزم تازه به کار افتاده بود که با چشم هایی گرد شده تکان محکمی خوردم اما تاوان تکان خوردنم درد شدیدی بود که توی کل تنم پیچید و آخم به هوا رفت.
-چیزی نمونده تا برسیم دختر کوچولو.
جوری حرف میزد که انگار دلقک سیرک بود! خدایا من کجام و چرا هیچی به یاد ندارم؟ با صدای ترسیده و گرفته‌ای گفتم:
-تو کی هستی؟ تو کی هستی چرا جوابم رو نمیدی؟
صدام هر لحظه بالاتر می رفت و هراسان تر می شد. جلوی در آهنین و گوتیکی ایستاد. در بزرگ و سیاه رنگی بود با نقش و نگارهای برجسته و درهم پیچیده شده‌ای و بالای در با نیزه های تیز و درهم برهم انگار که شاخه های درخت سر به فلک کشیده باشند، ساخته شده بود. ابرهای تیره از بالای در گذر کردند و رعد و برق مهیبی زد. حال و هوای سنگین و گرفته و تاریکی بود. انگار توی فیلم های تیم برتون حضور داشتم و همه چیز همان‌قدر مخوف و تیره و تار به نظر می رسید.
در اتوماتیک وار از هم باز شد و آهسته کنار رفت. با کنجکاوی سرکی کشیدم و با باغ بزرگ و پرچین های بسیار بلند و تیره رنگی رو به رو شدم. ماشین روی سنگفرهاش خاکستری رنگ پیش رفت و در همان حین که سوت می زد گفت:
-رسیدیم پرنسس.
در سمت خودش را باز کرد و خم شد، مثل یک جنتلمن واقعی در سمت من را باز کرد و گفت:
-بفرمایید.
جوری با اخم و غضب نگاهش کردم که حساب کار دستش آمد. نیم نگاهی به وضعیتم انداخت و گفت:
-ای وای یادم رفته بود که باید از این بند خلاصت کنم.
خم شد و همان طور که کمربندها را باز می کرد گفت:
-حالا چرا این قدر عصبانی؟ باید بابت این که خدا یه زندگی دوباره بهت بخشیده سپاسگذار باشی. اگه فقط یکم دیرتر نجاتت می دادیم، الان توی اون ماشین پوک...
با پوک محکمی که گفت شانه ام از جا پرید و با عصبانیت لبم را گزیدم. دست های کوفته ام از هم باز شد و به کبودی های روی مچ و ساق دستم نگاهی انداختم. در را کامل باز کرد و کنار رفت و گفت:
-به عمارت ولیسون ها خوش اومدی. عمارت چندین ساله ی ما.
چکمه هایم را روی سنگفرش های تیره رنگ گذاشتم و از ماشین پیاده شدم. کمی سرم گیج رفت از ابهت و بزرگی کاخی که به چشم دیدم. انگار یک قصر گوتیک و بزرگ بود که از دل قصه ها و کارتون ها بیرون پریده و توی واقعیت جاخوش کرده است. سرم را چرخاندم و به جنگل پشت سرم نگاهی انداختم و دری که آهسته در حال بسته شده بود.
خوشحال و خندان قدمی به جلو برداشت. نیم نگاهی به سرتاپای او انداختم که شلوار جین مشکی و یک پیراهن چهارخانه ی سورمه ای و ابی به تن داشت. تیپ ساده و معمولی او به ساکنین این خانه نمی خورد. همان طور که طول می رفت گفت: