دلی که کرده هوایت به قلم ر.اکبری
پارت صد و سی و نهم :
****
فروغ با چشمانی که به سختی باز شده بود، نشست و نگاهی گیج دورتادور خانه انداخت. در خانه‌ای ناآشنا و غریب بود. همه جا سوت و کور بود. سرگردان و ترسیده نگاهی به چپ و راست انداخت و از جا بلند شد. گردنش درد گرفته بود. دست کشید روی گردنش، گیره موها باز شده بود و موها درهم و رها روی گردنش و شانه رها بود.
احساس ضعف شدیدی داشت. انگار فشارش افت کرده بود تا پایین‌ترین حد ممکن، دهانش خشک بود و چ
لطفا صبر کنید...
