گالری مردگان به قلم زهرا رحمانی
پارت سی و سوم :
***
صدای یکنواخت ضربه‌های چکشِ چوبی در سالن می‌پیچید. نه بلند، نه بی‌نظم؛ مثل ریتمی که هرکدام از بچه‌ها سال‌ها تمرینش کرده بودند. گرد سفید مرمر در نورِ مایل عصر شناور بود و روی صورت‌هاشان مثل غبار مقدس نشسته بود.
استاد از وسط کارگاه گذشت؛ کفش‌هایش میان ریزه‌سنگ‌ها خش‌خش می‌کرد. نگاهی کرد به بلوک مرمری که وسط سالن ایستاده بود.
-یادتون نره…
صدایش آرام، اما قاطع
لطفا صبر کنید...
