گالری مردگان به قلم زهرا رحمانی
پارت سی و دوم :
تمام بدنش سرد شد. قلبش تند می‌زد؛ نه فقط از ترس... از این احساس وحشتناک که مادرش داشت او را با یکی که نیست، جایگزین می‌کرد. آن صدا متعلق به مادر بود؛ مگر غیر از این بود؟ این‌بار صدایی از بیرون اتاق، وحشتش را فزونی بخشید.
-باید با هم حرف بزنیم لنا. قایم شدن تو، چیزی رو درست نمی‌کنه.
-مامان لطفا... خواهش می‌کنم...
بغضش ترکید و مستاصل لبه‌ی تخت نشست. نفهمید چه هنگام مادر وارد شد و با
لطفا صبر کنید...
