ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت دویست و سی و هفتم :
رامدخت ورهرام، همان که به فاصله‌ی دقایقی نسبتاً طولانی پس از رسیدن آخرین کلام رازان به گوش‌های بامداد و رفتن او و ماندن بامداد در گورستان، همراه هومن از ماشین آژانس پیاده شد و ایستاده کنار هومن در ابتدای راه خاکی، نور قرمز چراغ‌های پشتی ماشین از پشت افتاده روی تنشان، کنار هم قدم زدن را آغاز کردند تا به کافه رسیدند. رامی دست به نرده‌ی کوتاه دور محوطه‌ی کافه که ریسه دورش بسته شده بود،
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۴۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0واقعا راست میگه...مهدیار میخواد با بعدش چکار کنه؟پوریا و کلا تیم مهدیار ادمای باحالی ان..