ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت دویست و سی و چهارم :
ساعت دنیا شصت قدم عقربه‌ی بزرگش را جلو فرستاد و آفتاب از تیزی خود کاست، ملایم‌تر شد، مهربان‌تر، نرم‌تر نوازش کرد. خورشید تابیده به اهالی شهر که ساعت به ساعت خیابان‌ها را شلوغ تر می‌کردند، نقش نور افتاده بود روی چهره‌ها و عده‌ای که تحمل این آفتاب نرم را نداشتند، دستشان را سایه‌بان رخ کرده و با چهره‌ای درهم حین حرف زدن کنار هم راه می‌رفتند. عده‌ای هم چون رامدخت ورهرام پذیرای آفتاب
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0کاش منم خواهری داشتم مثل رازان...و دوستی مثل هومن...اصلا کاش رامی بودممم😭😭