رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت صد و نود و دوم :
باید میرفتم پادگان زروان،حتما اردوان اونجا رفته چون جای رو نداره که بهش پناه بیاره!
از یه ور غصه برای مهلقا که دیگه از پیشم رفت،از یه ور هم این قضیه ی مضحک که اصلا قابل باور نیست..
به پادگان رسیده بودم و بعد از اینکه جستوجوام کردن،اجازه ی ورود دادن و خواستم زروان رو صدا بزنن و بیاد ببینمش!
همینطور هم شد و بعداز گذشته نیم ساعت،با دیدن چهره ی خاب آلود زروان توی راه روی خوابگاه رو
لطفا صبر کنید...
سلام
2واقعا که خوب آفتاب هم کلفت بود پسرات هم یه رگشون کلفته 😬