حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت دویست و سیزده :
_ به پرستار اطلاع می دم بیاد مسکن تزریق کنه.
این را وصال با آشفتگی پنهان پشت صدا و رفتار آرامش گفت.
_ نه.
روی پاشنۀ پا چرخید و دست دراز شدۀ فریبا را دید: پرستار نمی خوام. بیا.
نگاه هر سه پرسوال به دست دراز شدۀ فریبا بود: بیا وصال.
وصال بی تردید جلو رفت. با گرفتن دستش، سردی و لرز دست فریبا را لمس کرد. نگاهش در چشمان کاوشگر فریبا دو دو زد. گویی زن با نگاه عمیق و کندوکاو گرش در
مطالعهی این پارت کمتر از ۱۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۶۴ روز پیش تقدیم شما شده است.

رویا ملکی نسب | نویسنده رمان
ممنون از همراهی شما عزیزم💖
۷ ماه پیشالمیرا
0خیلی زیبا بود عاشقش شدم 😍😍
۷ ماه پیش
رویا ملکی نسب | نویسنده رمان
مرسی عزیزم😘
۷ ماه پیشم.ر
0خداقوت بانو بسیار زیبا حرف نداری😊😊😊
۱۲ ماه پیش
رویا ملکی نسب | نویسنده رمان
مرسی عزیزم❤
۱۲ ماه پیشهدی
0و چه زیبا این دفتر به پایان رسید🌹 ممنونم رویا جان بابت این رمان بی نظیر 🥰 همه چیز فوق العاده بود ، شخصیت ها ، سیر داستان ، و... خلاصه هر چقدر تعریف کنم از این رمان کمه باید به همه افرادی که توی خوندن این رمان تردید دارن هم بگم این رمان عالیه و ارزش هزینه کردن رو داره قلمت مانا رویای عزیزم ❤
۱۲ ماه پیش
رویا ملکی نسب | نویسنده رمان
مرسی عزیزم❤ ممنونم از همراهیت در این مدت💋
۱۲ ماه پیشMarzi
0خداقوت رویا جان. دلمون واسه وصالمون تنگ میشه❤️❤️
۱۲ ماه پیش
رویا ملکی نسب | نویسنده رمان
ممنون عزیزم. منم دلم واسه همراهی شما😘
۱۲ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

حدیث
0خیلی زیبا بود ..ممنون ازنویسنده عزیز