پی یار به قلم الهام فتحی
پارت چهل و پنجم :
کلافه و گیج حلقه ی موهایم را فشردم.
مستاصل و دلواپس نگاه به آسمان انداختم.
-بله، شما؟ خودش کجاست؟
حس کردم کمی فاصله گرفت.
شاید می دوید.
شاید ترسیده بود.
نفس نفس می زد و بینی هم مدام بالا می کشید.
-من..من..الان میام.. دم در..
تماس قطع شد.
گوشی را پایین کشیدم.
پس گفته بود با من است!
خودش چرا نمی آمد؟
میان سوال و جواب های ناتمام ذهنم که چیزی تا سوخت
لطفا صبر کنید...
