فرجام اعتزال به قلم عاطفه میرزائی
پارت شصت و سوم :
به محض رسیدنشان سُرمه سریع پیاده شد و همچون پرنده‌ی رها شده از قفس بدونِ کفش به‌سوی مزار عزیزانش دوید. نگاه غم‌زده‌ی فرهاد به او بود تا وقتی که از دیدش محو شد. عمه خانم هم پیاده شد و آرام‌آرام به‌سویی که سُرمه رفته بود، رفت. فرهاد نرفت تا آن‌ها راحت باشند. پس از نیم ساعت پیاده شد. آسمان هم کم‌کم داشت تاریک می‌شد و رخت سرمه‌ای به تن می‌کرد. از مسیری که سُرمه و عمه خانم رفته بودند، پی
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۶۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
زهره
0چقدر این چند پارت اخیر تکان دهنده هست، من که با خوندنش گریه کردم، تنهایی فقط زیبنده ی خداست، طفلک سرمه