تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت پنجاه و هفتم :
پریا بهانه بود، دلش فرار می‌خواست، فرار از اتفاقاتی که برای چندمین بار داشت تکرار می‌شد و او خودش هم یکی از آن قربانی‌ها بود. فرزام با سر خوردن عارف کف زمین، سوئیچ ماشین را از جیب کاپشنش بیرون کشید و سوی او گرفت.
- برو، منم میام!
فرشته بدون حرف، سوئیچ را از او گرفت و با فرو بردن دستانش درون پالتو کوتاهش مسیر خروج را پیش گرفت. از بوی الکل بیمارستان و هرچه که به مرض و بیماری ارت
لطفا صبر کنید...
