تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت پنجاه و ششم :
صدای بلند و مرتعش مریم در راهرو پیچید و عارف با کشیدن دستی به صورتش گفت:
- چی تموم میشه؟
مریم نگاهش را به نقطهی نامعلومی دوخت. توان نگاه کردن در چشمان دودو زن و مضطرب عارف را نداشت.
- من تصمیم گرفتم... با عطا ازدواج کنم.
سیمین یکه خورده، دخترش را نگریست. نمیدانست از این تصمیم ناگهانی خوشحال شود یا ناراحت و عارف باور نکرد.
- میدونم ناراحتی، دلخوری ازم؛ ولی باور کن، به جÙ
لطفا صبر کنید...
