تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت چهل و هشتم :
مریم شنید؛ اما خود را به نشنیدن زد، می‌خواست چه چیزی را توضیح دهد؟ مگر چیزی هم مانده بود؟ عارف با رسیدن به او در سومین کوچه، دستش را بلند کرد و محکم ساعد دستش را کشید.
- بهت میگم وایسا! نمی‌شنوی؟ تا حرفام و نشنوی حق نداری عین دیوونه‌ها تو کوچه و خیابون بدویی!
قفسه‌ی سینه‌اش با شدت بالا و پایین شد و مریم با چشمان از گریه سرخ شده به او نگریست و محکم دستش را کشید.
- وایستم چی و گو
لطفا صبر کنید...
