افول دیدگانت به قلم زهرا رمضانی (هور)
پارت بیست و چهارم :
تایم ناهار گذشته بود و پناه و باقی افراد خانه برای آن که استراحت کنند به سمت اتاق‌هایشان رفتند؛ پناه بر روی تخت محترم به شانه راست دراز کشید و خودش را مچاله کرد.
دوست داشت اتاق خودش باشد اما می‌دانست اگر همچین حرفی بزند با مخالفت محترم روبرو خواهد شد. حداقل تا زمانی که آصف میرزاده به عنوان بادیگارد در این خانه‌ی ناامن شروع به کار کند.
پناه در این سه روز تنها به این فکر کرد که چه ک
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۶۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
زهرا رمضانی | نویسنده رمان
به امید خدای منان
۱۲ ماه پیشایسان
4واقعی وقتی رمان رو می خوانم احساس تاریکی میکنم حس میکنم هیچ جا رو نمی بینم
۱۲ ماه پیشزهرا رمضانی | نویسنده رمان
زبان قاصر از گفتن کلمه
۱۲ ماه پیشآمنه
1احساس پناه را عاشقانه درک میکنم که چه حال دارد گرچه بلای پناه سختر از من هست و این واقعا از پس یک دختر شکست روحی ویسنی باشد سخت هست
۱۲ ماه پیشزهرا رمضانی | نویسنده رمان
این همزاد پنداری و درک کردن برام لذت بخشه اما امیدوارم این درک کردن ها تو غم و غصه و اندوه و جدایی نباشه. که افت جسم و روحه
۱۲ ماه پیشایسان
1احساس میکنم چشم های من مثل چشم های پناه شده
۱۲ ماه پیشزهرا رمضانی | نویسنده رمان
الکی الکی یا واقعی؟ 🙄
۱۲ ماه پیشایسان
3ای کاش زود تر چشم های پناه خوب بشه
۱۲ ماه پیشزهرا رمضانی | نویسنده رمان
فکر نکنمممم😁😂
۱۲ ماه پیشسوگند
3پارت عالی بود ممنون بانو حالا داره هیجان انگیز تر میشه رومان 😘
۱۲ ماه پیشزهرا رمضانی | نویسنده رمان
هنوز کجا شو دیدی 🙂
۱۲ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
هانیه
3فک کنم با اومدن آصف رمان جذاب ترو قشنگ تر بشه