مغرور و عاشق به قلم نسترن شاکر
پارت صد و بیست و دوم :
هیراد توان دیدن اشکهای پسرش را که بیمادر بزرگ میشد را نداشت. او را در حصار دستهای پدرانهاش گرفت و روی موهایش را بوسه زد. در دل حلما را که مسبب این شرایط شده، لعنت کرد: «جان دلم! بیتابی کردنت منو نابود میکنه. خودم دارم زجر میکشم، تو دیگه عاصیم نکن.»
هیراد با تلاش بسیار شایان را خواباند. شب از نیمه گذشته بود. با وجود روز خسته کنندهای که داشت، ذرهای خواب به چشمهایش نمÛ
لطفا صبر کنید...
