بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت نود و ششم :
اما عجیب نبود که نفسِ شاداب آسوده رها نشد؟ سینه‌اش سنگین‌تر از آن بود که به دم و بازدمی پُر عمق از مرگ نجاتش دهد! هربار این زن را می‌دید شرمساری برقی از جنسِ اشک به دیدگانش می‌نشاند و سنگی از جنسِ بغض هم در دامِ گلویش جای می‌داد. روی نگاه کردن به چشمانش را نداشت که سر به زیر افکند و در خود شکست، این میان جانان بود که با تک گامی بلند به پهلو شد و از کنارش گذشته برای جلوتر رفتن؛ اما رفتنش ب
لطفا صبر کنید...
