بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت نود و هفتم :
و نگاهِ هامین را هم دنبالِ خود کشید تا جایی که ساک را کنارِ همان میزِ کوچک، چوبی و قدیمی گذاشت. حرف از خودخواهی می‌زد برای خودی که زنده گذاشتنِ هامین یک جور امتیازِ زنده ماندن و زندگی کردنِ خودش بود! هامین هم پی به منظورِ کلامش برد؛ اما به روی خود نیاورد و جهتِ بحث را سوی دیگری تغییر داد حینی که شاداب هم به سمتش می‌چرخید و بعد گفت:
- به آب و آتیش زدن واسه من به کار نمیاد، به هرحال ب
لطفا صبر کنید...
