پارت صد و پنجاه و دوم :
داوین می‌گوید و خودش به حرف خودش می‌خندد. کلافه شدنم از حد می‌گذرد. آرش ما را تنها می‌گذارد و می‌رود.
- یکم آروم باش.
- آرومم.
خودم هم از این جواب شوکه می‌شوم. عادت به گفتن دروغ ندارم اما واقعا توان کل کل و دعوا را با داوین ندارم. اگر راه چاره داشته جایی می‌رفتم که اثری از گذشته در آن نباشد.
- می‌دونی چرا گفتم بیایی با من؟ شاید حدسش رو هم نزنی.
لطفا صبر کنید...
