پارت صد و پنجاه و یک :
با غیض داوین را نگاه می‌کنم. این همه خونسردی و پررویی مخصوص ذات این بشر است. آرش غمگین نگاهی به آسمان می‌اندازد. جو بینمان متشنج است. داوین با پررویی به من نگاه می‌کند.
- بیا من رو بخور. چته دختر؟ از وقتی اومدی همش مضطربی. انگار یکی داره گلوت رو فشار میده. اینجا کسی با من و تو که کاری نداره. می‌مونه این آرش بخت برگشته که از اولم شانس نداشته.
- محض اطلاعت بگم که من‌چیزیم
لطفا صبر کنید...
