ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و نود و نهم :
آبی آسمان رو به روشنی رفت، دستهدسته پرندگان بر شاخههای درختان صف گرفته و صدای آوازشان تمام شهر را پر کرده بود. ابرهای نشسته در دل آسمان بیصبرانه سد بسته بودند برای امان دادن خورشید پشت خود، خورشیدی که یک شب تمام در زمان سلطنت ماه از نظرها پنهان و اسیری کشیده بود تا بار دیگر از دروازهی طلوع گذر کرده و بر زمین و زمینیان بتابد. خبر آمدن خورشید به تمام اهالی شهر جان تازه بخشیده بود، پر
مطالعهی این پارت کمتر از ۱۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۷۶ روز پیش تقدیم شما شده است.

مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
اونا همینجوریم از ایرج و کاراش دل خوشی ندارن، یه جورایی شاکی بشن هم فایدهای نداره..
۶ ماه پیشنظرده
0ایرج زد هومن را آن و پار کرد و پدرو پسر آرا از عمارت پرت کرد بیرونم چرا این دوتا خواهر هیچ عکس العملی نشون ندادند بدبخت هومن
۶ ماه پیشفاطمه ❤️
1ممنون خانم نویسنده عالی بود 💜💜 بلاخره رسیدم 😅 پارت دویست . نصف بیشتر راه رو اومدم خدایا شکرت 😁🙈
۱۰ ماه پیش
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
جاشه یه خسته نباشی جانانه بهت بگم😁🤍
۱۰ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

نظرده
0اشتباه تایپی زیاد بود سوالم اینه هومن کتک خورد داشت میمیرد چرا خواهرا از پدرشون شاکی نیستند؟