فیل و فنجان به قلم رویا یزدانپور
پارت صد و نهم :
حریر سیاه شب بر سرمان افتاده بود که با صدای گوشی ام به خودمان آمدیم. دست رویا را رها نکردم. داغی دستش را هم از پسِ آستین لباسش احساس میکردم. با دیدن اسم پدر لبخندی بر لبانم نقش بست.
ـ جانم پدر؟
با صدایی بلند رو به بقیه گفت:
ـ فک کنم آقا شیرِ شیرِ. صداش که اینو میگه.
صدای کل و دست و جیغ از آن طرف بلند شد که با خنده گوشی را از خودم دو کردم و آن را روی اسپیکر گذاشتم. رویا با شنیدن صدا
لطفا صبر کنید...
م
1چه خجالتی شده اشی مشی ،بهش نمیاد اصلا 🤩