خنا به قلم حنانه بامیری
پارت نود و یک :
***
باد پاییزی از پشت فرمان روی صورتم میپیچید. صدای لاستیکهای ماشین روی آسفالت جادۀ قدیمِ کرج خشخش داشت و انگار نفس جاده میدمید در گلوی من. ساعت نزدیک هشت صبح بود. نگاهم رخشا را کاوید. موهایش را جمع نکرده بود و تارهای سیاهش هی با نسیم ته ته درز شیشه میرقصید.
ورنا صندلی عقب نشسته بود. دستش روی شکمش و چشمش دنبال منظرههای بیحرف کنار جاده بود که نرمنرمک از آن خشکی خیابانهØ
لطفا صبر کنید...
