تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت سی و پنجم :
بردیا عصبی نگاهش کرد و مچ دستش را محکم کشید و کسری با حلقه زدن تیم پزشکی و کشیده شدن پرده‌ی دور تختش، نگاه تارش از بردیا گرفته شد و بردیا هراسان از سی سی یو خارج شد و با گره خوردن نگاهش به مردی که به سوی راه پله‌ها می‌رفت، سویش دوید. پدرش بود یا نه، اهمیت نداشت. مهم این بود که این مرد ناشناس از جان یک پیرمرد شصت و اندی ساله چه می‌خواست؟ چرا قصد جانش را کرده بود؟ دست بردیا از پشت روی یقه‌ی
لطفا صبر کنید...
