طاق فلک به قلم مهدیه سجده
پارت بیست و هفتم :
جعبه ابزارم را از صندوق برمی‌دارم و کنار او که به موتور و سین‌های درهم پیجیده خیره شده،می‌ایستم.
- نگران تباش درست میشه.
سمتم می‌چرخد و لبخند رپی صورتش می‌نشیند. لبخند محوی کنج لبم می‌نشیند:
-حالا اجازه می‌دی یه نگاهی بهش بندازم؟
با چند سانت فاصله که مقابلش می‌ایستم؛ انگار گُر گرفته باشد در خودش جمع می‌شود و گونه‌هایش رنگ می‌اندازد. دستاش را به هم قلاب می‌کند و لب
لطفا صبر کنید...
م
3بالاخره تونست شمارشو بدست آورد،حالا نقشه کشیدنم نمی خواست 😁🙏🏻