جمجمه ی شیطان به قلم معصومه علیایی

پارت یک :

فصل اول:تقاص
با دستِ مرتعش و خیس شده از عرقش، چنگی به پایینِ پیراهنِ سفید رنگ و ساده‌اش که یک طرفش نامرتب از شلوار بیرون مانده بود و طرف دیگرش، مچاله شده زیر شلوار قرار داشت انداخت و انگشتان کشیده و مردانه‌اش را جمع کرد تا ردی از عرق به تنِ پیراهن به جا بماند. تمام تنش می‌لرزید، برخلاف هوای تازه گرمِ شده‌یِ آن ماه از سال ولی خیسیِ تنش از بابتِ تبی سوزان، درست هم پایِ گرمایی بود که خورشیدِ نشسته وسطِ آسمانِ اوایلِ اردیبهشت ماه، باعثش بود. سانت به سانت وجودش، بی آنکه حتی نقطه‌ای جا افتاده باشد، از آتشی که منبعش گرمای هوا نبود می‌سوخت، گویی آتش جایی درون خودش شعله افکنده بود که حتی نقطه‌ای از وجودش از آن هُرم بی نصیب نمانده بود.
قطرات عرقِ بی آنکه نوبت را رعایت کنند، به سرعت و پشت سر یکدیگر، از تیغه‌ی کمرش گذر می‌کردند تا آن سُر خوردن باعثِ پیچیدنِ حسی ناخوشایند درون تنش شوند. شقیقه‌های نبض دارش، از آن قطرات بی نصیب نبودند و به ازای چند قطره‌یِ سُر خورده از کمرش، قطره‌ای هم، از شقیقه‌اش عبور می‌کرد و تا نزدیکی گردنش کشیده می‌شد.
رگ گردنش متورم شده بود و نبض دار، چون رگ‌های پیشانیش، صورتش از گرمای بی حد و اندازه‌ی تنش قدری به سرخی میزد و لب‌های باریک و کشیده‌اش، از بس که داخل دهانش کشیده شده و با دندان‌هایش گزیده، زخم شده و ردی از خون به خود داشتند.
چشمانِ میشی رنگش غرق شده درونِ رگه‌هایی از خون، با سفیدی‌هایی که نمی شبیه به اشک را به نمایش گذاشته بودند و حالتی لرزان و به مانند دودو زدن، اطراف را جست و جو می‌کردند تا به چهره‌ای آشنا برسند. به چهره‌ای که همان دیدنش چون درمان شدنِ حالش بود.
بی تاب و بی قرار، در پیِ یافتنِ ناجی‌اش بود و ناخن‌های کوتاهش، با هر بار نزدیک شدن به دهانش، کوتاه‌تر از قبل می‌شدند. دقایق از بر هم می‌گذشتند ولی گویی ناجی قصد آمدن نداشت، قصد نداشت با رسیدنش قرارِ آن بی قرار شده شود.
نگاهش هنوز هم، با هر بار سُر خوردن کوتاه کف کفش‌هایِ مشکی رنگش روی سنگ فرش‌های خاکی رنگ، دور تا دورِ آن محیطِ نه چندان شلوغ که هرازگاهی فردی از کنارش عبور می‌کرد، به دور و بر بود، بی خبر از اینکه ناجی، چند متر دورتر از او، پشت تنه‌ی درختی تنومند مخفی شده و حرکات او را می‌نگریست. انگشتان کشیده‌اش روی تنه‌ی درخت نشسته بودند و قامتِ نه چندان بلندش، خم شده و به دنبال مخفی شدن بهتر بود. لب پایینی‌اش داخل دهان کشیده شده بود و قهوه‌ای روشن چشمانش، بی آنکه لحظه‌ای از دقت جدا شوند، محتاط و ریز شده، به رو به رو خیره بودند و به دنبال فرصتی مناسب.
او که ثانیه‌ها را به قصد رسیدن زمان مناسب پبش می‌برد، آن طرف‌تر، مرد، کف کفشش را هیستریک وار به زمین زیر پایش می‌کوبید و آن کوبش‌های نه چندان قوی، دردی شدید به مچ پایش انداخته بودند، دردی که برای فردی عادی هیچ شمرده می‌شد و اصلا به چشم نمی‌آمد، ولی برای اویی که محتاج گرمی ماده‌ی سفید رنگ بود، نه.
طاقتش طاق شده بود و گویی ناجی نمی‌خواست بیاید، شاید هم، از دیدن اویی که آنطور دستانش را دور بدنش حلقه کرده و صورتش از دردی طاقت فرسا که چون کشیده شدن چاقویی تیز روی پوست تنش بود در هم شده بود، لذت می‌برد، هر چه که بود، تحمل کردن آن حس شکنجه کننده برایش سخت شد که در نهایت، زانوانش رمق از دست داد و قامتش خم شد و به زانو، روی سنگ فرش‌ها فرود آمد.
کف دست راستش را روی زمین فشرد و سرش را خم کرده به پایین، دست دیگرش را دور کمرش حلقه کرد و چشمانش را بست. چینی به پیشانیش بابت کشیده شدن ابروان پر پشت و مشکی رنگش به سمت یکدیگر افتاد و لب‌هایش را داخل دهانش برد. این حس، این حس مردن و نمردن، این دردی که می‌کشت ولی جانش را نمی‌گرفت، تنها با رسیدن بسته‌ای کوچک از بین می‌رفت. بسته‌ای که معجزه‌ای برایش می‌شد و جانی تازه به کالبد از رمق افتاده و تن زار و لاغرش که لباس‌هایش را گشادتر از هر وقتی نشان می‌دادند می‌بخشید.
تنها خواسته‌اش در آن لحظه، آمدن ناجی‌اش بود، رسیدن او و گرفتن بسته‌ای که برخلاف کوچک بودنش، برای او از هر دارویی، درمان‌تر بود و گویی بخت با او یار بود که همان لحظه، با افتادن بسته درست کنار دستش و شنیدن صدای آن، فاصله‌ای کوتاه به چشمان نم شده‌اش داد. سرش را قدری کج کرد و بی توجه به دردی که گردنش را لمس می‌کرد، نگاه تب دار و تار شده‌اش را به ماده‌ی سفید داد. دست حلقه شده‌اش را باز کرد و آرام و مرتعش، سمت بسته کشاند، ولی پیش از اینکه نوک انگشتانش به بسته رسیده و واقعی بودنش را پیش چشمان اثبات کنند، کفشی سرمه‌ای رنگ، روی بسته نشست و مانعش شد.