ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و هفتاد و نهم :
رامدخت؛ همان دختری که دستانش را به لبه‌ی میز چسبانده و بی‌حوصله و مغموم بابت ناآرامی که در خواب گذرانده بود، نگاه روی برش‌های مثلثی پیتزا می‌چرخاند؛ اما میلش نمی‌کشید لب بزند، با وجود اینکه همیشه عطر پیتزا دلش را زیرورو می‌کرد. بی‌حوصلگی او برای مزدک قابل‌حس، از پشت‌سر نزدیکش شد و سرش قدری خم، نگاهش را روی نیم‌رخ مغموم رامی به گردش درآورد و پس از گذر نگاهش از چانه‌ی جمع او، یک بر
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۰۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
لطف داری بهم عزیزدلم🤍
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0شتتت نههه نهههههه...اخه رازان خان تو داری میمیری این کارا چیه،البته بدم نیستا که بفهمه،ولی فعلا برای رامی زوده،رامیه الان یه جوریهه
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
تا ببینیم آیا رامی میفهمه یا نه...
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0خدایی من هر بار پشمام میریزه از اینکه سطح قلمت و توصیفاتت انقدر بالائههههه