خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هشتاد و هفتم :
دفتر سیزدهم
آسمان رنگ کهربایی کهنه‌ای به خود گرفته بود؛ شبیه پردۀ مخملی که از بس دود چراغ خورده، دیگر برق نخستینش را ندارد. باد داغ غروب از لای دکمه‌های نیمه‌بستۀ پیراهنم گذشت و دستم ناخودآگاه رفت تا یقه را جمع‌تر کند. در چوبی قهوه‌ای با رنگ ترک‌خورده رو‌به‌رویم ایستاده بود؛ انگار پیرمردی سال‌ها بر آستان خانه‌ای متروک پاس می‌داد.
صدای کفش‌هایش مثل همیشه تیز بود و باابهت
لطفا صبر کنید...
