زیرگذر سرمستی به قلم مهشاد لسانی
پارت هفتاد و نهم :
آفتاب چشمهایم را می زد.یک دفعه پایم خورد به چیزی و ایستادم.دیدم یک زن با موهایی قهوه ای افتاده و سبزی چشمهایش رو به بالاست.خون از بینی و دهانش بیرون می زند.موهایش قهوه ای ست و پخش شده روی شال و خون شره می کند روی آن.جیغ زدم.گریه کردم.مرد را صدا زدم اما صدایم توی گندمزار پیچید و گم شد.
از خواب پریدم.بالشم از اشک خیس بود.انگار کسی با سنگریزه به شیشه ی اتاقم میزد.نفس کم آورده بودم.پنجره را که
مطالعهی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۱۶ روز پیش تقدیم شما شده است.

مهشاد لسانی | نویسنده رمان
خب کوچیکه ۱۵ سالشه ساده ست.
۱ سال پیشترنم
0واای از دست تو لیما الان همه فک میکنن عاشق شده
۱ سال پیش
مهشاد لسانی | نویسنده رمان
مگه نشده؟؟؟ عاشق نشده یعنی؟
۱ سال پیشترنم
0واقعا هم این آقای مروتی از دست این سه تا سکته نکنه صلوات
۱ سال پیش
مهشاد لسانی | نویسنده رمان
اون بنده خدام گیر کرده از دست سه تا پسر و دختر جووون که هر کدوم یه طرف بندن!
۱ سال پیشاکرم بانو
0وای این لیمااخرش منو دق میده...
۱ سال پیش
مهشاد لسانی | نویسنده رمان
چرا خب؟؟؟
۱ سال پیشفاطی
0رمان مانند رودی آرام از کنارم گذر میکند و من چشمهای خود را بسته ام و در آن غرق شده ام
۱ سال پیش
مهشاد لسانی | نویسنده رمان
عزیزی....
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...

زهرا
0لیما مث کف دست صاف و دلش پاکه همچی رو رک و سریع میگه، آخه دخترجان جلو همه نگو پسر همسایه بهم داده کتابو