خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هشتاد و ششم :
سرش را اندکی خم کرد؛ نه تأیید بود، نه انکار. قدم برداشتیم. در راهرو بوی الکل و بَستِ گچ با هم قاتی شده بود. زیر کفش‌هایمان مارپیچ نقش سنگفرش برق می‌زد. رخشان قدم‌هایش را کوتاه‌تر از معمول برمی‌داشت؛ شانه‌هایش کمی جلو آمده بود. شبیه آدمی بود که می‌دانی چیزی روی زبانش هست؛ اما هنوز سنگینی‌اش را می‌سنجد.
هوای خیابان با گرد خاک و دود اگزوز روی پوستمان نشسته بود. کمی پرش نور از شیشۀ م
لطفا صبر کنید...
