تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت بیست و ششم :
دختر چشمی گفت و با گذاشتن تلفن، از جا برخاست و در همین میان فرزامی که داخل اتاق نشسته بود، با ویبره‌ی گوشی‌اش آن را از جیبش خارج کرد و بدون تعلل تماس را وصل کرد.
- تونستی باهاش حرف بزنی؟ چی شد؟
فرزام با از نظر گذراندن دفتر بزرگ او و انواع و اقسام لوازم دکوری گفت:
- حتماً باید کار به جاهای باریک می رسید تا من خبردار شم؟ خبر مرگم گورم و یک ماه گم کردم؛ اما این موبایل بی‌صاحاب هست م
لطفا صبر کنید...
