حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و نود و ششم :
وصال بی خیال گفت: سخت نگیر. همهش یه ماچ کوچولو بود. اونم چسبوندی به پیشونیم. سرخ شدن و شرشر عرق ریختن نداره.
چشمان رادمهر گرد شد. حجب و حیای مردانه اش سبب تفریحش شده بود. عزم رفتن کرد: بیا بریم. زشته طولش بدیم.
وصال شتابان فاصله میانشان را کوتاه کرد. رادمهر برای به دام نیفتادن دوباره، هول و دستپاچه عقب کشید و سبب غش غش خندۀ وصال شد. رادمهر محو خنده زیبایش سر به طرفین حرکت داد. وصال ف

لطفا صبر کنید...

هدی
0خدا به داد وصال برسه