پارت صد و نود و هفتم :

رادمهر مشوش نگاه به ساعت دیواری داد. حامی ریز به ریز حرکاتش را با لبخندی بازیگوش زیر نظر داشت: چته؟
_ خیلی وقته رفته.
_ میاد حالا.
_ میرم دنبالش.
_ زشته. شبیه پسرای نوجوون و هول نباش. تشویش داشت. لحن شوخ حامی نه تنها آرامش نکرد بلکه بی اختیار گره به ابرویش انداخت.
_ خیلی خب! ترش نکن. برو ببین کجا مونده دخترۀ بی ریخت. واسه زودتر رسیدن به خونۀ پدر زن جان از میون باغ نرو آفتاب بØ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۸ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۲۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • هدی

    0

    با این که دلم میخواد سر به تن دانیار نباشه ولی مردنشم دردسره خدا کنه زنده بمونهو رادمهرو گرفتار نکنه حداقل . تا پروا هم از دانیار جونش مراقبت کنه

    ۱ سال پیش
  • رویا ملکی نسب | نویسنده رمان

    🤕🤧

    ۱ سال پیش
  • م.ر

    0

    اتفاقی برای رادمهر نیفته😥😥😥

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️