حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و نود و هفتم :
رادمهر مشوش نگاه به ساعت دیواری داد. حامی ریز به ریز حرکاتش را با لبخندی بازیگوش زیر نظر داشت: چته؟
_ خیلی وقته رفته.
_ میاد حالا.
_ میرم دنبالش.
_ زشته. شبیه پسرای نوجوون و هول نباش. تشویش داشت. لحن شوخ حامی نه تنها آرامش نکرد بلکه بی اختیار گره به ابرویش انداخت.
_ خیلی خب! ترش نکن. برو ببین کجا مونده دخترۀ بی ریخت. واسه زودتر رسیدن به خونۀ پدر زن جان از میون باغ نرو آفتاب بØ

لطفا صبر کنید...

هدی
0با این که دلم میخواد سر به تن دانیار نباشه ولی مردنشم دردسره خدا کنه زنده بمونهو رادمهرو گرفتار نکنه حداقل . تا پروا هم از دانیار جونش مراقبت کنه