ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و هفتاد و دوم :
فاصله‌ی چندانی تا کلبه‌ی جنگلی نبود، رامی در عمق گم‌شدگی خود را تا حد زیادی به مقصد رسانده بود؛ اما گویا باید مزدک که به هوس زیر باران ماندن بیرون زده بود تا گرفتگی خود را همراه شکافته شدن سد سنگین گرفتگی باران بشکند، او را برای باقی‌مانده‌ی راه همراهی می‌کرد. تک‌چراغ بالای در ورودی کلبه روشن بود و از چهار لبه‌ی انتهای سقف نم باران می‌چکید. در را باز رها کرد و با قرار گرفتن زیر تک
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۱ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۱۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
میدونم🫣😂
۷ ماه پیشریحانه
0وای قلبمممم داره می ترکه برای مردم😭
۷ ماه پیشفاطمه ❤️
2ای وای🥲 مزدک با این همه خشونت تا این حد لطیف وطناز میشه برای رامی. اگه نتونه رامی رو بدست بیاره خیلی داغون میشه بچه😢💔💜💜
۱۰ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
خیلی، بهرحال رامی تنها نقطه روشن زندگیشه که در نبودش مزدک تاریک‌ترینه..
۱۰ ماه پیشفیونا
1ای بابا.. مزدک طفلک، خیلی گناه داره که.. خیلی هم رمانتیک تشریف داره این بچه🥺🫶🏻
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
رمانتیک‌تر هم میشه☁️✨
۱ سال پیشفاطمه زهرا
1قلبم گرفت....
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
مهسا
0خانم نویسنده داری هم دل ما رو کباب می کنی هم دل مزدک رو....خیلی سنگ دلی😂