ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت صد و شصت و نهم :
از لحظه‌ی شریک شدن هومن در جرمی که رامی قصد داشت مرتکب شود تا زمان سلطنت ماه در آسمان تاریک و گرفته‌ای که گویا خود را برای باریدن حاضر می‌کرد، دقایق با کندترین سرعت ممکن گذشتند. خاصیت دیوانه‌کننده‌ی زمان بود دیگر، می‌فهمید آدمی انتظار لحظه‌ای را می‌کشید، با کمترین سرعت در زمین بازی ساعت و با بیشترین سرعت بر اعصاب می‌تاخت. اعصاب رامی هم که پاهای پوشیده از شلوار جین مشکی و تنگش را ز
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۱ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۱۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
واکنش بامداد میتونه جالب باشه!
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0این هشتاد به بیست به نفع رامیه نه هومن بدبخت😂
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
سودش همیشه واسه رامیه، هومنم که ضرر پشت ضرر
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0ایش ایش رازان خان،از هر چی تعریف راجبت کردم پشیمون شدم،یعنیی چییی به *** مننن فکر میکنیییییی؟؟؟
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
حالا اینبار رو ببخشش فقط فکر کرد🫣😂
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0اخخ جوننن دارهه میرههع پیش مزدککککک😭😭🥹🥹
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
بله بله😁
۱ سال پیشفیونا
0بیرون پریدن رامی از پنجره = اثرات مخرب شکارچی 🫠🫶🏻
۱ سال پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
فقط همین یه کار رامی مونده بود😁
۱ سال پیشفاطمه زهرا
0ولی جوری که هومن بچم خوبه🥲✨🤝
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0مطمئنن بامداد مثل هومن منتظر رامی نمیمونه تا براش توضیح بده،با چندتا کف گرگی هومن و رامی رو به دیار باقی میفرسته😔😔