افسون کلاغ ها مترجم طیبه حیدرزاده

پارت سوم :

من با صدای جیرجیر صندلی از جایم بلند شدم
وقتی او درِ ورودی درنگ کرد، تعظیمی کوتاه کردم.
او در پاسخ، تعظیمی ظریف و اشرافی انجام داد. مثل بیشتر الف ها، او هم در تظاهر به اینکه ادبش از روی اختیار بوده و نه اجبار، استاد بود؛ اجباری که برایش مثل نفس کشیدن حیاتی بود.
صاف ایستاد و اضافه کرد«آهان، کلا یادم رفته بود. در دربار بهار شایعه‌ی شنیدم که شاهزادهٔ پاییز قصد داره به دیدنت بیاد. تصورش رو بکن! خیلی دلم بخواد بفهمم که آیا می‌تونه تموم جلسه رو تحمل کنه، یا به محض رسیدن، دنبال «شکار وحشی» راه می‌افته.»
نتوانستم واکنشم به این خبر را کنترل کنم.
به گادفلی با دهان باز خیره ماندم تا اینکه لب‌هایش به لبخندی پرسشگرانه باز شد. دست رنگ‌پریده‌اش را به سمتم دراز کرد.
شاید می‌خواست بفهمد آیا من سرپا مرده‌ام یا نه؟
برای او نگرانی خاصی نبود، چون انسان‌ها از نظرش با کوچکترین بهانه‌ای جان می‌دادند.
صدایم خشن شد:
«شاهزادهٔ پاییز—»
دهانم را بستم و سرفه‌ای کردم. «مطمئن هستی؟ من تصور می‌کردم شاهزادهٔ پاییز به ویمزی سفر نمی کنه. صدها ساله کسی اونو ندیده...»
زبانم بند آمد.
«تضمین می‌دم که زنده و سالمه. دیروز، یا ماه پیش بود؟در یه مهمونی دیدمش. به هر حال، فردا اینجا خواهد بود. سلام منو بهش برسون.»
لکنت گفتم:
«این...برایم افتخار بزرگیه»
در ذهنم از این بی‌قراری غیرمعمول خجالت کشیدم. ناگهان احساس کردم به هوای تازه نیاز دارم. به سمت در رفتم تا بازش کنم.
گادفلی را بدرقه کردم و در حالی که او درجاده دور می‌شد، به مزرعه گندم تابستانی خیره شدم.
ابری از زیر خورشید گذشت و سایه‌ای روی خانه‌ام افتاد.
فصل‌ها در ویمزی تغییر نمی‌کردند، اما وقتی یک برگ از درخت کنار جاده افتاد و بعد دیگری، نتوانستم جلوی این حس را بگیرم که تغییری در راه بود.
آیا از آن خوشحال می‌شدم یا نه، هنوز مشخص نبود!
فصل دوم
«فردا؟! گادفلی گفت فردا! می‌دونی این موجودات چقدر درک درستی از زمان آدمیزاد دارن؟
اگه نیمه‌شب بیاد و بخواد من با لباس خواب کار کنم چه؟ لباس مهمانی‌م هم پارگی داره، تا اون موقع نمی‌تونم درستش کنم... باید با همان لباس آبی بروم.»
در حالی که حرف می‌زدم، روغن کتان را به دست‌هایم مالیدم و با پارچه‌ای شروع به سابیدنشان کردم تا پوست دست‌هایم سرخ شد.
معمولاً زحمت پاک کردن رنگ از دست‌هایم را به خودم نمی‌دادم؛ اما در حالت عادیم برای خانواده‌ی سلطنتی الف ها کار نمی‌کردم.
اصلاً ازچیزهای پیش‌پاافتاده‌ای ممکن بود او را ناراحت کند، خبر نداشتم.
«رنگ زرد سربم رو به اتمامه، پس باید امشب به شهر بروم...لعنت! لعنت! ببخشید، اما چرا؟»
دامنم را از آبِ روی زمین جمع کردم و دستهٔ سطل واژگون شده را گرفتم.
عمه‌ام عینکش را از روی بینی اش پایین کشید و با چشمانی نیمه‌بسته گفت: «خدای من، ایزابل، همه چیز درست می‌شه. مارس—»
بعد مکثی کرد و حرفش را اصلاح کرد: «نه، می، لطفاً اینجا رو برای خواهرت تمیز کن؟ روز سختی داشته.»
می با شیطنت پرسید: «"لعنت" یعنی چه؟»
با دستمالی روی زمین نشست.