افسون کلاغ ها مترجم طیبه حیدرزاده

پارت یک :

آتلیه ام بوی روغن کتان و اسطوخودوس می‌داد. لکه‌ای از رنگ زرد سربی روی بومم می‌درخشید. تقریباً توانسته بودم رنگ کت ابریشمی گادفلی را به کمال برسانم.
مشکل این بود که او را متقاعد کنم برای هر جلسه همان لباس‌ها را بپوشد.
رنگ روغن بین هر لایه به روزها زمان نیاز دارد تا خشک شود. گادفلی درک نمی‌کرد که نمی‌توانم یک‌باره تمام لباس‌هایش را با طرحی که بیشتر دوست دارد عوض کنم. حتی با معیارهای الف ها.
او به شکل حیرت‌آوری خودپسند بود؛ مثل اینکه بگوییم چرا برکه‌ای به‌طرز غیرعادی خیس بود، یا خرسی به شکلی تعجب‌آور پشمالو.
در کل، این ویژگیِ آرامش‌بخشی بود برای موجودی که می‌توانست مرا بکشد و بعد برنامه چای خوردنش را هم لغو نکند.
گفت: «شاید چند دوخت نقره‌ای دور مچ‌ها اضافه کنم. نظرت چیه؟ می‌تونی اینم بهش اضافه کنی، مگه نه؟»
گفتم: «البته.»
«و اگه دستمال دیگه ی انتخاب کنم...»
در دلم چشمانم را گرد کردم. در ظاهر، صورتم از لبخند مؤدبانه‌ای که دو ساعت و نیم حفظ کرده‌ بودم، درد می‌کرد.
بی‌ادبی، اشتباهی نبود که از عهده‌اش برمی‌آمدم. گفتم: «می‌تونم دستمال گردنت رو تغییر بدم، به شرطی که اندازه‌ش تقریباً یکسان باشه، اما برای تکمیلش به یه جلسه دیگه نیاز دارم.»
گادفلی گفت: «تو واقعاً شگفت‌انگیزی. خیلی بهتر از نقاش قبلی—اون آدمی که چند وقت پیش داشتیم. اسمش چه بود؟ سباستیان مانی‌وارتس؟ آه، ازش خوشم نمیومد، همیشه بوی عجیبی می‌داد.»
چند لحظه طول کشید تا بفهمم منظورش سیلاس مری‌ودر بود، نقاشی که بیش از سیصد سال پیش مرده بود.
گفتم: «ممنونم. چه تعریف دلگرم‌کننده‌ی.»
گادفلی، که به حرفم گوش نمی‌داد، یکی از کیک‌های روی سینی کنار مبل را برداشت. فوراً آن را نخورد، بلکه مثل حشره‌شناسی که سوسکی با سر وارونه کشف کرده، مدتی به آن خیره شد. گفت: «انسان فکر می‌کنه بهترین چیزی رو که بشر می‌تونه کشف کنه. دیده؛ اما ناگهان یه روش جدید برای لعاب دادن چینی ظاهر می‌شه، یا این کیک‌های کوچک فوق‌العاده با مربای لیمو درونشون.»
دیگر به رفتارهای عجیب الف ها عادت کرده بودم. به آستین چپش نگاه نکردم و به کارم ادامه دادم.
برق زرد ابریشم را روی بوم می‌کشاندم. با این حال، روزهایی را به یاد آوردم که این حرکات مرا می‌آزرد. آنها متفاوت از انسان‌ها حرکت می‌کنند: نرم، دقیق، با ایستایی عجیب، و بدون کوچک‌ترین اشتباهی. می‌توانستند ساعتها بی‌حرکت و بدون پلک زدن بمانند. یا با چنان سرعت ترسناکی حرکت کنند که پیش از آن حتی فرصت نفس کشیدن داشته باشی، کنارت بودند.
قلم‌مو در دست، عقب کشیدم. به طور کلی، به تصویر نگاه کردم. تقریباً تمام شده بود. تصویر سنگی گادفلی، همان‌قدر تغییرناپذیر که خودش بود.
چرا الف ها این‌قدر مشتاق پرتره بودند؟ برایم معما بود. احتمالاً ربطی به خودپسندیشان داشت، و عطش سیری‌ناپذیرشان برای احاطه شدن با...