پارت دویست و نوزده :
نگاهم را ازش مىگیرم: جاى من نیستى عمران. میدونم دختر خوبیه اما یه چیزایى هست که نمیتونم باهاش کنار بیام.
ــ من جاى شما نیستم. شمام جاى خسرو نیستین. براى همین نمىتونین درکش کنین.
فکر مىکنم: ما شما رو درک نمیکنیم شما جوونا ما رو...
حرف عمران حواسم را به او جمع مىکند: والا من اگه الان دهن باز کنم، گور خودم رو پیش خسرو کندم اما عب نداره! حاجخانم شما خیلى چیزا رو
نمید
مطالعهی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۲۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
نسترن
1خیلی عالی بود.
۸ ماه پیشاکرم بانو
3هرچی خونواده خسرو فهمیده و باشعورن خونواده امیر محمد برعکس...مهساهم بین هردو
۸ ماه پیشزاز
0عالی بود این رمان ی شاهکاره
۸ ماه پیش۸۶رمی
3تا اینجای رمان نظری ندادم ولی منی ک از ۱۳ سالگی تا ۱۹سالگی فقط رمان پشت رمان خوندم یکی از شاهکارهایی که خوندم همینه و از تموم شدنش ناراحتم قلم بسیار زیبا محتوای متفاوت و غیرآبکی و دغدغه های واقعی انسان هارو میگفت از تروما و فوبیاهایی ک از خردسالی تا بزرگسالی همراه آدمه عالیه نویسنده عالی
۸ ماه پیشاسرا
0عهدی دنبال آتوازخانواده خواهرت بگرد🙏
۸ ماه پیشلیلی
0یعنی ممکنه یه مادر تا این حد ازاوضاع زندگی فرزندش غافل باشه ومتوجه نشه که چی به اولادش میگذره؟؟؟ سپاس ازبانوی نویسنده ؛زیبا بود مخصوصا جمله آخر جدید بود ایول😊
۱ سال پیشفری
1حس بهتری داره که همه نگار رو بشناسن
۱ سال پیشستاره
1ممنون ازرمان زیباتون،خوبه که عمران این حرفاراگفت حداقل عهدی راحت تصمیم میگیره ومیفهمه دنیاچه خبره
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...

...
1عالی عالی 🌷🌷🌷