پارت دویست و هفده :
فصل صد و بیست و یکم
نگار
مدام از ایندنده به آندنده مىشوم اما خوابم نمىبرد. بعد از رفتن مهسا تا موقع خواب انگار روى زمین نبودم. انگار توى آب شناور بودم. تصویرها همانقدر نامفهوم بود و صداها همانقدر دور.
عصر وقتى خانه کمى خلوت شد به اتاق خسرو آمدم. دلم مىخواست وسایلم را جمع کنم و به خسرو بگویم برمىگردم خانه. نمىخواستم دلیلش را بداند اما با دیدن او که روى زمین تکیه به
مطالعهی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۲۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
لاوین
1چقدر خسرو خوبه چقدر خوبه که یکی هست که در همه احوال حال تو براش مهمه و میتونه آرامت کنه
۸ ماه پیشنسترن
2خیلی دلم برای نگار میسوزه
۸ ماه پیشزهرا z
3چقدر سخته که درد داشته باشی ولی نتونی به کسی بگی دردتو🥺🥺
۸ ماه پیشاسرا
1چطورخسروجاط سیلی ندیدی🙏
۸ ماه پیشلیلی
2بعضی جمله هارو برای خودم تکرار میکنم:این طبیعته رنجه که باید به تنهایی ازون عبور کنی حتی اگه فک کنی که همه اطرافیان کنارت ایستادن ..خیلی قشنگ وزیبا بود مرسی🥹 واینکه خیلی باارزشه همراه زندگیت توبدترین شرایط به فکر توهم باشه فراموشت نکنه تورو کنار نزاره..این یه رویاس به نظرم اما بعضی وقتا ممکنه🫠
۱ سال پیشفری
2واقعا سخته عزیز ترینت غم از دست دادن نزدیکانش رو داشته باشه و تو هیچکاری ازت برنیاد... کاش میشد غم رو نصف کرد!
۱ سال پیشستاره
4ازخسروباشعورترخودشه😌
۱ سال پیش
لطفا صبر کنید...

راز
0چقد این دختر مظلومه