نسیان به قلم سمانه حسینی
پارت پانزده :
انگار همان لبخند بس بود برای اینکه به خودم بیایم، انگار حرف های عمه، آغوش ثمر و حالا این لبخند دست به دست هم داده بودند تا حالم را دگرگون کنند. لباس ها را تند تند جمع کردم، اتاق را مرتب کردم و دستی هم به سر و صورت خودم کشیدم تا از این حال عجیب و غریبم رها شوم. از اتاق که خارج شدم سبک تر بودم، با دیدن
ثمر که به زور چند لیوان را در دستان کوچکش جا داده بود تا سفره را تکمیل کند خنده ام گرفت. لی
لطفا صبر کنید...
شادان
1اوه اوه باز حتما کلی میخواد از علاقه اش به سایه بگه ..😑