پارت دویست و سیزده :

سیاوش رفته بود بالاى درخت. مصطفى با دوربین روش ذوم کرده بود و اصرار که بگو «سیب.» اما سیاوش اهل لبخند و خنده نبود و آخرش یک لبخند آبکى تحویل برادرش داده بود. از آن لبخندهایى که لثه‌هاش را معلوم مى‌کرد. همان لبخند آبکى که الان روى کتیبه است و باعث مى‌شود چیزى مثل شراره‌هاى آتش از قلبم بلند شود انگار.
حمیدرضا با دبه‌ى آبى سر مى‌رسد. حسابى کتیبه و سنگ مزار را مى‌شوید. روى پنجه‌ى پا مىâ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۳۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • اسرا

    1

    دایی سیاگناه داره که همیشه گناه اون عیدی،روگردنش بودومرده🙏😑

    ۸ ماه پیش
  • لیلی

    0

    به نظرم این پارت مربوط به قبل ازخسرو هس شایدم قبل ازامیر محمد درسته؟

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️