پارت دویست و سیزده :
سیاوش رفته بود بالاى درخت. مصطفى با دوربین روش ذوم کرده بود و اصرار که بگو «سیب.» اما سیاوش اهل لبخند و خنده نبود و آخرش یک لبخند آبکى تحویل برادرش داده بود. از آن لبخندهایى که لثههاش را معلوم مىکرد. همان لبخند آبکى که الان روى کتیبه است و باعث مىشود چیزى مثل شرارههاى آتش از قلبم بلند شود انگار.
حمیدرضا با دبهى آبى سر مىرسد. حسابى کتیبه و سنگ مزار را مىشوید. روى پنجهى پا مىâ
لطفا صبر کنید...

اسرا
1دایی سیاگناه داره که همیشه گناه اون عیدی،روگردنش بودومرده🙏😑