تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت بیست و دوم :
کیف از دست مریم بر زمین افتاد و دستانش دور او پیچید. به قدری شوکه و ترسیده بود که با تلنگر عارف، اشک‌هایش باری دیگر سرباز زد و هق‌هق‌اش بلند شد. فرشته با دیدن فرزام و صورتی که سوی آنها چرخیده بود، لبخند را از لبانش محو نمود.
- نگام کن... خوش گذشت؟
فرشته از او فاصله گرفت و سپس با بالا انداختن شانه‌اش و بلند کردن صدایش گفت:
- اگه من و به چشم زنت می‌دیدی اگه اونجوری که عارف، مریم و م
لطفا صبر کنید...
