تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت بیست و یک :
فرشته به همراه مریم پا به ویلای تاریک و غبار گرفته گذاشت و همین‌طور هم آرام و خندان گفت:
- آخ خدا، اگه می‌رفتیم پاسگاه خیلی خوش می‌گذشت! فکرش و بکن! فرشته معین‌مهر و تو مهمونی گرفتن... آخ خدا!
مریم لبش را محکم گزید و مرد با روشن کردن چراغ قوه‌ی موبایلش، سوی شومینه‌ی کنج دیوار رفت و فرشته با دیدن مبلی که پارچه‌ی سپید رویش افتاده بود خود را روی آن انداخت و مریم کنجی ایستاد.
- نمی
لطفا صبر کنید...
