خنا به قلم حنانه بامیری
پارت هشتاد و چهارم :
***
صبح مثل حریر خیس که بر شاخه‌های اقاقیا می‌نشست، از پنجرۀ نیمه‌باز جمع شد توی اتاق. بوی نان سنگک تازه که هنوز دانه‌های کنجدش برق می‌زد، با بخار چای لاهیجان قاتی شده بود. دیشب تنها مأمنم آغوش رخشا بود و نفس‌های منظمش که صورتم را می‌سوزاند؛ اما همان مأمن هم بر ریسۀ در هم تنیدۀ افکارم چیره نمی‌شد تا راحت بخوابم. تمام ذهنم پیش هذیان‌های ورنا پرسه می‌زد و نگاه‌های پریشان زرین‌تا
لطفا صبر کنید...
