تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت سیزده :
بردیا سبد را لبه‌ی حوض گذاشت و کامل سوی او چرخید. نگاهش رنگ نگرانی گرفت.
- اتفاقی که نیفتاد نه؟ خوبی؟ چرا زودتر نگفتی؟
نگاه تیره‌ی او به بردیا که چشمان مشکی‌اش از پشت عینک فرم مشکی کمی درشت‌تر شده بود، گره خورد.
- نه چیزی نشده، حوصله ی دهن به دهن نداشتمغ ولی می‌خواستم وقتی تو مزون دیدمش پیرهنی که دوخته بودم و از دستش بگیرم و جر بدم، بهش بگم این لباس لایق توئه کثافت نیست؛ اما م
لطفا صبر کنید...
زهرا z
1عالی خسته نباشی نویسنده توانا 🙏😘