حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هشتاد و نهم :
ساناز در آینه صورت رنگ پریده و لاغرش را از نظر گذراند. استخوان گونه اش زیادی به چشم می آمد. پای چشمانش گود و تیره بود و در صورتش زیبایی سابق را نمی یافت. دست در موهایش برد و در انتها حجم انبوهی از تار موهای سیاه لای انگشتانش به جای ماند. نمی خواست کم شدن هر
روزۀ موهای زیبا و ابریشمی اش را ببیند. قبل از دست به کار شدن آن مرض موذی، خودش باید دست به عمل می زد. در کشوی میز آرایش را جست و جو کرØ

لطفا صبر کنید...

م.ر
0چقدر حامی مانند اسمش هست🤧🤧